— Alina, mijn liefje, alsjeblieft, help me… — Maria Nichiforovna’s stem beefde terwijl ze naar binnen stapte, twee kleine bundeltjes dekens stevig tegen haar borst geklemd.
Alina verstijfde bij de gootsteen, met een half afgewassen bord bevroren in haar hand.
Buiten regende het pijpenstelen.
De hond zat bibberend en jankend op de drempel.
De hele ochtend had Alina een vreemde druk in de lucht gevoeld — alsof de realiteit zwaar, vervormd en onwerkelijk was geworden.
— Wat is er gebeurd? — vroeg ze terwijl ze dichterbij kwam.
Het gezicht van haar schoonmoeder was nat van de tranen.
— Kijk maar, — zei Maria Nichiforovna, terwijl ze een van de dekentjes openvouwde.
Binnenin verscheen een minuscuul, rood en gerimpeld gezichtje dat een zwak kreuntje liet horen.
— Het zijn er twee.
Een jongetje en een meisje.
Ik heb ze gevonden in de oude put…
Alina’s knieën begaven het bijna.
Voorzichtig nam ze het kind over van haar schoonmoeder.
De baby was koud, vuil — maar ademde.
Zijn grote, donkere ogen fixeerden zich op de hare, en het voelde alsof ze tot in haar ziel werd doorboord.
Als je het verhaal mooi vond, vergeet het dan niet te delen met je vrienden!
Samen kunnen we de emotie en inspiratie verder verspreiden.
