Karina zette haar dienstauto aan de kant van de
weg, zette de motor uit en leunde enkele
seconden achterover tegen de rugleuning van de
stoel met haar ogen dicht.
De geplande afspraak op een naburige locatie was onverwacht vlak voor het begin afgelast.
De opdrachtgever had gebeld en doorgegeven dat hij het niet zou halen om te komen.
In de agenda verschenen plotseling bijna drie vrije uren.
Karina besloot van dit open moment gebruik te maken en even bij de datsja langs te gaan.
Daar lag sinds haar vorige bezoek nog een lasermeter, die ze de volgende dag nodig had om te werken, en tegelijkertijd moest ze de verse kadastrale documenten ophalen.
De stilte in het interieur werd verstoord door de melodie van een telefoon.
Karina keek even vluchtig op het scherm.
Timur belde.
— Ja, Timur — antwoordde ze, nog steeds met haar ogen dicht.
— Karin, waar ben je nu eigenlijk? — vroeg haar man iets te opgewekt.
In zijn stem klonk een nauwelijks waarneembare spanning door.
Karina kende die intonatie.
Timur praatte precies zo wanneer hij probeerde zijn ongerustheid te verbergen achter een gekunstelde nonchalance.
— Niet ver van het datsjapark — zei ze terwijl ze de achteruitkijkspiegel rechtzette. — De afspraak is niet doorgegaan. De klant kon niet komen. Dus besloot ik even naar huis te rijden om de meter en de documenten op te halen. En waarom vraag je dat?
Aan de andere lijn viel een korte stilte.
Karina hoorde zelfs een geritsel — Timur verlegde de telefoon vermoedelijk van de ene hand naar de andere.
— Nou, er is niks aan de hand… Maar misschien moet je daar nu niet naartoe gaan? — begon hij ineens opvallend snel. — Straks loopt het vast bij de overweg. Ik wip er vanavond zelf wel even langs en breng je die meter. Waarom zou je voor niks op pad gaan en brandstof verspillen?
Karina deed haar ogen open.
— Timur, het is nog amper twee kilometer tot de poort. Ik vind de brandstof niet erg. En ik heb die documenten nu nodig, niet pas vanavond.
— Karin, ik denk juist aan jou! — in zijn stem klonken de vertrouwde zeurderige ondertonen. — Je rent altijd maar rond, je kunt überhaupt niet ontspannen.
— Goed, ik red me wel. Tot vanavond.
Ze hing op, zonder zin om een zinloze discussie voort te zetten.
Timur was sowieso uitstekend in staat om zich in woorden voor te doen als een zorgzame echtgenoot.
Dat lukte hem vooral goed op momenten dat hij om de een of andere reden wilde afleiden van wat er gaande was.
Een paar minuten later draaide de auto vanaf de hoofdweg de zandweg op die naar hun datsjanederzetting leidde.
Karina reed langzaam.
De dag was warm, nagenoeg windstil.
De zon overgoot de weg, boven het gras zoemden lui wat insecten rond, en door het open raam rook het naar opgewarmde aarde.
Ze hield echt van deze datsja.
Deze plek was voor haar nooit zomaar een buitenhuis geweest.
Karina had hier niet alleen een flink deel van haar verdiende geld in gestoken, maar ook een enorme hoeveelheid tijd.
Het ontwerp van de ruime veranda had ze zelf getekend, waarbij ze de indeling meerdere keren had aangepast.
De jonge boompjes voor de tuin had ze ook persoonlijk uitgekozen, alle kwekerijen afrijdend en de catalogi doorbladerend.
Bij haar eigen hek minderde ze vaart.
En bijna onmiddellijk voelde ze dat er iets niet klopte.
De hoge smeedijzeren poorten met automatische aandrijving stonden wijd open.
Karina fronste haar wenkbrauwen.
Precies een week geleden had Timur nog verteld dat hij zijn reservehandzender op de een of andere manier was kwijtgeraakt.
Toen haalde hij zijn schouders op, trok een schuldbewuste glimlach en verzekerde zijn vrouw dat het apparaatje waarschijnlijk uit zijn zak was gevallen vlakbij het kantoor.
Karina had het geloofd.
Nu werd het overduidelijk: de handzender was nergens zoekgeraakt.
Iemand had er rustig gebruik van gemaakt om buitenstaanders het terrein op te laten.
Precies dwars voor de ingang stond een grote witte crossover geparkeerd.
De bestuurder had hem zo onhandig neergezet dat de doorgang volledig werd geblokkeerd.
Vanuit de tuin klonk harde muziek.
Lage basnoten dreunden door de straat, en daar doorheen klonk telkens weer luid vrouwelijk gelach.
Karina zette de motor uit en stapte uit.
Nadat ze het portier had gesloten, liep ze langzaam om de vreemde crossover heen.
Het eerste dat haar opviel, deed haar kaken automatisch op elkaar klemmen.
Het rechterachterwiel van de auto stond bovenop de rand van het bloemperk.
De aarde was diep ingedrukt door de zware band.
Twee struiken met edele hortensia’s waren bijna vanaf de wortel geknakt.
Karina had ze drie jaar geleden eigenhandig geplant.
Elke herfst maakte ze de planten zelf winterklaar, dekte ze af, gaf ze in het lente-seizoen voeding en hield ze de bewatering nauwlettend in de gaten.
Sterker nog, pas gisteren stond ze nog te genieten van de flinke witte bloemnoppen.
Nu liep er een vuile spoorvorming doorheen in plaats van een verzorgd perk.
Gebroken takken lagen op de grond en verscheidene volle bloemkoppen zaten letterlijk platgedrukt in de zwarte aarde.
Karina bleef een paar seconden zwijgend naar dit tafereel staren.
Daarna haalde ze diep adem en liep door het poortje.
Wat achter het huis tevoorschijn kwam, bleek nog veel indrukwekkender.
Op de ruime veranda was een luidruchtig feestje in volle gang.
Vijf jonge vrouwen in felle zomerjurken hadden zich genesteld in de rieten fauteuils en op de bank alsof ze op hun eigen landgoed waren gearriveerd.
Het linnen tafelkleed dat Karina uitsluitend voor feestelijke gelegenheden tevoorschijn haalde, stond volgestouwd met flessen, plastic afhaalbakjes met eten, borden, servetten en opengebroken zakken chips.
Op de rand was al een grote vette vlek uitgesmeerd.
De ereplaats in het gezelschap werd ingenomen door Zlata, de jongere zus van Timur.
Ze droeg een enorme zonnebril en een modieuze pet met het logo van een duur merkartikel.
De schoonzus zat onderuitgezakt in de fauteuil en vertelde honderduit aan haar vriendinnen terwijl ze met een glas in haar hand zwaaide.
Karina liet zich niet direct zien.
Ze bleef achter de hoek van het huis staan, waar ze bijna volledig werd onttrokken aan het zicht door dikke seringenstruiken.
En ze luisterde.
— En die houten bende ruimen we sowieso op! — verkondigde Zlata luidkeels.
Ze stak haar hand uit en wees met een perfect gemanicuurde vinger naar de massieve steunbalken van de veranda.
Karina liet haar blik langzaam diezelfde kant op glijden.
Diezelfde veranda had ze bijna een maand lang zelf ontworpen.
— Tim heeft me al beloofd dat we alles platgooien! — vervolgde de schoonzus.
— Dit is toch gewoon een boerenschuur.
— Ik heb hem recht voor zijn raap gezegd: waarom hebben jullie in vredesnaam dat hout nodig?
— Alsof je bij oma op het platteland op bezoek bent.
Een van de meiden, een brunette met flink opgespoten lippen, hief onverschillig haar hoofd van haar telefoon op.
— En hij ging er echt mee akkoord? — vroeg ze.
— Volgens mij hebben ze pas geleden nog verbouwd.
— Naar mijn idee is het hier best prima.
— Darina, je snapt het gewoon niet — lachte Zlata meewarig.
Ze nam een slok uit haar glas en zette haar bril recht.
— Mijn broer bekleedt een bepaalde positie.
— Hij heeft die grond ooit bijna voor niks gekregen, maar er vervolgens wel een fortuin in gestoken.
— Het is voor hem niet langer fatsoenlijk om tussen dit soort hout te chillen.
Darina dook weer in haar telefoon.
Zlata, gesterkt door haar eigen woordenstroom, ging verder:
— We maken hier straks een fatsoenlijke grote barbecueplek van.
— Een grill van natuursteen, een riant terras, verlichting.
— Als ik ga trouwen, vieren we hier mooi de tweede dag.
— Ik heb al naar wat stylisten gekeken.
— Dat wordt vast mooi — reageerde het slanke blonde meisje dat ernaast zat. — En wat zal zijn vrouw ervan zeggen?
— Die zit hier toch continu van alles te planten?
— Dat zag ik laatst nog.
Zlata gooide haar hoofd in haar nek en lachte hardop.
— Wie?
— Karinka?
— Elina, joh, niet zo gek doen!
Karina knep haar ogen achter de sering een klein beetje tot spleetjes toe.
Zlata duwde haar zonnebril weer op haar neus en ging met hernieuwde stelligheid verder:
— Ze zit dag in dag uit in haar papieren te graven en rent ergens op bouwterreinen rond in rubberen laarzen.
— Ze werkt als landmeter.
Die laatste woorden sprak ze uit met een toon alsof het om iets uiterst vernederend ging.
— Nou en? — begreep Elina het niet helemaal.
— Nou, gewoon — Zlata maakte een minachtend handgebaar.
— Waar kan ze nou helemaal heen?
— Timur onderhoudt haar.
— Laat haar maar blijf wezen dat ze hier in het weekend mag komen rondhangen.
— Ze stelt hier sowieso niets voor.
— Ze zit hier op lening.
Karina bleef nog even achter de sering staan om haar gedachten op een rij te zetten.
Wat ze zojuist had gehoord was meer dan genoeg om het een en ander op zijn plek te laten vallen.
Vervolgens rolde ze haar schouders los, stapte achter de dichte struiken vandaan en liep met vaste pas naar de veranda toe.
Onder de zolen van haar sportschoenen kraakten de houten treden vertrouwd.
— Weet je, Zlata, werken met begrotingen leert je heel erg goed tellen wie hoeveel ergens in steekt en op wiens kosten er daarna wordt gerecaxeerd — zei Karina kalm terwijl ze naar boven liep.
Uit de draagbare luidspreker Beukte nog steeds de muziek, maar rond de tafel viel ogenblikkelijk een diepe stilte.
Alle vijf de jonge vrouwen draaiden tegelijkertijd hun hoofd naar haar toe.
Darina, die daarvoor nog gelaten door haar telefoon had gescrold, drukte snel het scherm uit.
Zlata verslikte zich door de schrik in haar drankje.
Ze schoof haar grote bril direct naar het puntje van haar neus.
Op haar wangen verschenen onmiddellijk rode vlekken.
— Oh, kijk nou aan, ze is er — rekte ze spottend uit, zonder ook maar aanstalten te maken om op te staan.
— Trouwens, er heeft helemaal niemand op je zitten wachten.
— Je hoort nu gewoon op je werk te zijn.
— En jij hoort je nu aan de andere kant van mijn hek te bevinden — antwoordde Karina onverstoorbaar.
Ze bleef bij de tafel staan en nam de aangerichte rotzooi langzaam in opname.
Op het linnen tafelkleed lagen kruimels en chips verspreid, op een van de kussens prijkte een donkere vette vlek en de fauteuils waren van hun vaste plek versleept.
— Van wie is die witte auto die pal op mijn hortensies geparkeerd staat? — vroeg Karina, terwijl ze haar blik op Darina richtte.
De brunette rechtte demonstratief haar rug.
— Van mij.
— En wat dan nog?
— Vinden jullie die plek soms zo heilig?
— Jullie hadden hier beter een normale parkeerplaats van kunnen maken in plaats van die bloemperken.
— Zolang die auto van jou is — merkte Karina doodkalm op.
— Maar als we straks een takelwagen moeten inschakelen vanwege illegaal parkeren op particulier terrein en we moeten de schade aan eigendommen laten vastleggen, dan vallen de consequenties een stuk minder plezierig uit.
Darina fronste haar wenkbrauwen.
Zlata deed een geïrriteerd handgebaar.
— Karin, ga anders even lekker naar binnen, goed? — zei ze met een misplaatste autoriteit in haar stem, overduidelijk in de poging om haar gezicht niet te verliezen voor haar vriendinnen.
— Pak je papieren, je meetlint of wat je dan ook nodig hebt en loop niet te dwarsbomen.
— Ik heb een vrijgezellenfeest.
— Wij zijn aan het relaxen.
— Timur heeft me nota bene zelf toestemming gegeven om hier alles in te richten.
Karina keek haar met samengeknepen ogen aan.
— Timur heeft toestemming gegeven?
— Ja!
— En de reservehandzender van de poort heeft hij je ook gegeven?
— Dezelfde handzender die hij zogenaamd een week geleden is kwijtgeraakt?
Zlata wendde haar blik een fractie van een seconde af, maar ging direct daarna weer in de aanval.
— Natuurlijk hij! — beet ze van zich af.
— En hij zei bovendien dat ik me nergens iets van aan moest trekken!
Ze stond op uit de fauteuil.
— Begrijp je eigenlijk wel met wie je praat?
— Dit is de datsja van mijn broer!
— Kom jij mij hier nu de wet voorschrijven?
— Timur schopt je hier eigenhandig af als ik het hem vraag!
Karina leunde rustig met haar schouder tegen een houten paal van de veranda.
— Bel hem dan.
— Wat?
— Bel Timur op.
Karina stak haar handen in de zakken van haar lichte windjack.
Het begon haar stilaan te interesseren hoe ver Zlata durfde te gaan voordat het door haar verzonnen wereldbeeld definitief in elkaar zou storten.
— Nou, heel graag zelfs!
De schoonzus griste haar telefoon tevoorschijn.
— Je bent echt totaal het spoor bijster.
— Parasiet.
Haar vriendinnen keken elkaar zwijgend aan.
Elina schoof voorzichtig een stukje verder van de rand van de tafel af, alsof ze ieder moment een ruziënde menigte met brekend servies verwachtte.
Maar Karina verhief haar stem niet eens en haar gezichtsuitdrukking veranderde evenmin.
Zlata zette de luidspreker demonstratief aan.
De kiestoon ging best lang door.
Uiteindelijk nam Timur op:
— Zlat, ik zei toch net dat ik in een vergadering zit.
— Wat is er nou weer aan de hand?
— Zijn de drankjes op?
— Ik heb je nota bene geld overgemaakt.
— Timur! — gilde zijn zus direct, waarbij ze haar stem terstond een gekwetste lading gaf.
— Wat is er gebeurd?
— Je vrouw is hier komen opdagen en bouwt een enorm schandaal!
— Ze jaagt ons weg, valt mijn gasten lastig en eist dat we onze auto’s verzetten!
Zlata wierp Karina een triomfantelijke blik toe.
— Zeg jij eens even tegen haar dat ze hier moet oprotten.
— Wij zijn hier nota bene jouw huwelijkscadeau aan mij aan het bespreken!
Na die woorden viel er een zware stilte aan de andere kant van de lijn.
Ergens op de achtergrond klonk het geritsel van papieren.
— Karin… ben jij daar nu? — vroeg Timur voorzichtig.
— Ik ben hier — antwoordde zijn vrouw kalm. — Ik luister even mee hoe jouw zus over mijn eigendommen beschikt.
— Ze heeft al besloten om mijn veranda te slopen en er een barbecueplek voor in de plaats neer te zetten.
— Uiteraard zogenaamd met jouw geld.
— Karin, joh, waarom nou meteen zo… — de stem van haar man werd terstond zachter.
— Zlata trouwt binnenkort, ze is nou eenmaal zenuwachtig.
— Ik heb die meiden gewoon even toegestaan om lekker in de natuur te zitten zolang jij er niet bent.
— We zijn per slot van rekening familie.
— Soms moet je wat relaxter met dat soort dingen omgaan.
Karina rechtte haar rug.
— Jij hebt toestemming gegeven?
— Nou… ja.
— Heb jij zonder mijn medeweten vreemden toegang gegeven tot andermans eigendom en mij vervolgens een hele week voorgelogen dat je de handzender kwijt was?
— Karin, het staat zo onnozel tegenover andere mensen… — begon Timur zich te verantwoorden.
— Laat die meiden gewoon een uurtje rustig zitten.
— Ik had mijn zus al een tijdje beloofd om dit voor haar te regelen.
— Ze wilde graag een vrijgezellenfeest buiten de stad.
Zlata fronste haar wenkbrauwen.
Aan haar gezichtsuitdrukking was duidelijk af te lezen dat ze een heel ander optreden van haar broer had verwacht.
— Tim, waarom loop je in vredesnaam tegen haar te verantwoorden? — bemoeide ze zich ermee.
— Zeg gewoon hoe het zit!
— Dit is jouw datsja!
— Je zei zelf dat je deze grond had gekocht en dit huis hebt gebouwd!
— Zlata, bemoei je er niet mee — kapte Timur haar fel af.
Van zijn eerdere kruiperige toon was niets meer over.
— Ik ga echt niet mijn mond houden! — werd de zus woedend.
— Ze verknalt mijn hele feest!
Karina duwde zich los van de paal.
— Goed dan.
— Als we het dan toch over bezit hebben, gaan we dat nu eens even haarfijn uitzoeken.
Ze draaide zich om en liep het huis binnen.
Ze liep naar boven naar de were-kamer, pakte de vergeten lasermeter van het bureau en haalde een verse uittrekselversie met een officiële stempel tevoorschijn.
Een paar minuten later stond ze weer op de veranda.
Nu zat het gezelschap een stuk stiller.
Niemand lachte meer.
Zlata hield haar telefoon krampachtig vast, het scherm lichtte nog steeds op.
Karina stapte dichterbij en activeerde de lasermeter.
Een dunne rode straal gleed over de houten vloer en bleef roerloos steken op Zlata’s witte sneaker.
— Vanaf hier tot aan het poortje is het vijftien meter — kondigde Karina aan.
Ze schakelde het apparaat uit.
— Ik geef jullie vijftien minuten om die afstand af te leggen, inclusief al jullie spullen en rotzooi.
Zlata opende haar mond, maar Karina legde het document al voor haar neus neer.
— En speciaal voor degenen die moeite hebben met cijfers, zal ik het nog even eenvoudiger uitleggen.
Ze tikte met haar vinger op de betreffende regel.
— Ik heb dit perceel zeven jaar geleden gekocht.
— Pas drie jaar daarna heb ik Timur leren kennen.
— Het huis staat inmiddels alweer vijf jaar officieel op mijn naam geregistreerd.
Karina liet haar blik langzaam over de aanwezigen glijden.
— De enige eigenaar hier ben ik.
— En daarom bepaal ik hier ook de regels.
Zlata’s grootspraken over haar welgestelde broer en diens luxueuze buitenhuis vielen ter plekke in duigen.
Darina boog zich als eerste over het document om de gegevens te lezen, waarna ze zwijgend naar haar tas greep.
— Je liegt — perste Zlata eruit. — Timur zou dat nooit…
Karina boog zich voorover naar de telefoon die nog op tafel lag.
— Timur, luister je nog mee?
— Karin, laten we dit straks rustig thuis bespreken — klonk het beteuterd uit de luidspreker.
— Zeg je zus gewoon even aan wie dit zogenaamde ‘boerengehucht’ toebehoort.
In plaats van een antwoord werd de verbinding verbroken.
Timur had opgehangen.
Zlata bleef met een dieprood aangelopen gezicht versteend achter.
Haar vriendinnen waren inmiddels al haastig hun spullen aan het inpakken.
Ze deden hardnekkig hun best om geen oogcontact meer te maken met het meisje dat nog geen tien minuten geleden deed alsof ze de eigenares van het erf was.
Elina begon verpakkingen en lege bakjes in een grote vuilniszak te proppen.
— Zorg dat die auto per direct van mijn bloemperk af is — zei Karina terwijl ze de lasermeter opborg.
— We gaan al — klonk het nijdig uit Darina’s mond.
— Nog veertien minuten.
Karina bleef niet wachten om hun vertrek gade te slaan.
Ze liep terug naar huis, sloot de glazen deur achter zich en liep de keuken in.
Ze schonk een glas koud water in en bleef bij het raam staan.
Van daaruit was het goed te zien hoe het gezelschap haastig het terrein verliet.
De meiden haastten zich met tassen en tasjes naar de uitgang.
Zlata sloft als laatste achteraan en zat woedend te tikken op haar telefoon.
Darina startte de crossover.
De wagen reed onhandig in zijn achteruit, drukte het beschadigde bloemperk nog wat dieper de grond in, en verdween toen achter de bocht.
Karina sloot even haar ogen.
Het was eeuwig zonde van de hortensies.
Maar tenminste was nu wel glashelder wat er zich al die tijd achter haar rug had afgespeeld.
Timur kwam pas de volgende avond opdagen.
Karina hoorde hoe hij langdurig probeerde om met zijn sleutel de poort te openen.
Daarna klonken er een paar geïrriteerde klikken.
Het nieuwe slot gaf geen duimbreed toe.
De codes van de automatische poorten werkten eveneens niet meer.
Karina stapte de veranda op.
Ze droeg werkhandschoenen aan haar handen en hield in haar rechterhand een snoeischaar vast.
Timur stond buiten het hek.
— Karin, joh, waarom nou zo? — begon hij met een schuldbewuste glimlach.
— We hebben ruzie gehad, dat kan gebeuren.
— Ik heb toch mijn excuses aangeboden.
— En wat is er gebeurd dan?
— Nou, het is nu wel goed geweest met dat boze gedoe.
Hij probeerde zijn hand tussen de metalen spijlen te wurmen.
— Zlata is nog jong, die kraamt weleens onzin uit.
— Ik wilde haar gewoon niet teleurstellen voor de bruiloft.
— Ze wilde indruk maken op haar vriendinnen.
— Oftewel: haar mag je niet teleurstellen, maar mij wel? — stelde Karina rustig vast.
Timur lachte schamper, alsof hij alles probeerde af te doen als een misverstandje.
— Karin, we zijn toch familie.
— Doe nou even open.
— Ik heb vlees meegenomen, het is bijna weekend.
— Neem het maar weer mooi mee terug.
Karina draaide zich om richting het bloemperk.
— Karin, toe nou, openmaken!
— Zlata was toch van plan om daar een barbecueplek te bouwen.
— Kan ze vast oefenen bij haar thuis.
Karina liep naar de geknakte takken toe en zakte er gehurkt door haar heupen bij neer.
— Ik vind het nu even belangrijker om te proberen die hortensies te redden.
Timur bleef een moment stil.
— En om jouw spullen bij elkaar te zoeken — voegde ze eraan toe.
— Karin, wacht nou even.
— Waarom nou meteen…
Maar ze was al druk bezig met de beschadigde twijgen.
Ze had geen enkele behoefte meer aan nieuwe verhalen over familieverplichtingen, per ongeluk ‘zoekgeraakte’ handzenders, schoonzussen op dedrempel van een huwelijk of gêne tegenover buitenstaanders.
Die hortensies waren haar inderdaad oprecht lief.
Drie jaar verzorging compenseer je niet zomaar in één enkele avond.
Daar stond tegenover dat het terrein eindelijk een stuk ruimer was geworden.
En met alles wat simpelweg te lang op de verkeerde plek had gewoond en haar leven in de weg zat, deed Karina voortaan altijd exact hetzelfde — met wortel en al uitroeien.
