Regina trok haar nieuwe badpak aan, draaide
zich een paar keer voor de spiegel, bekeek
zichzelf aandachtig van alle kanten en knikte
tevreden naar haar weerspiegeling.
Het paste uitstekend.
Ze stond eindelijk op het punt om de zee te zien.
Voor de allereerste keer in haar hele leven.
En voor het eerst in vele jaren van huwelijksleven zou ze alleen op vakantie gaan.
Toegegeven, Danil vermoedde hier voorlopig nog helemaal niets van.
Regina had jarenlang als museumbeheerder gewerkt.
En bijna net zo lang gedroomd om minstens één keer aan zee te zijn.
Ze had helemaal geen dure buitenlandse vakantiebestemming nodig.
Elke plek met een strand, water en de kans om eindelijk uit te rusten was goed genoeg.
Maar de omstandigheden stonden de uitvoering van deze eenvoudige droom voortdurend in de weg.
Eerst werd haar moeder ziek, daarna waren er verhuizingen, verbouwingen en eindeloze huishoudelijke taken.
Regina legde beetje bij beetje geld opzij voor de reis.
Danil spaarde ook zijn deel.
Uiteindelijk besloten de echtgenoten: genoeg uitgesteld, het is tijd om te gaan.
Het enige wat overbleef was het kiezen van een bestemming.
— Ik wil niet naar de populairste zuidelijke resorts — bromde Danil misnoegd.
— Vol met mensen, normale service hoef je niet te verwachten, maar de prijzen zijn enorm.
— Zullen we dan een klein dorpje aan de kust kiezen?
— stelde Regina voor.
— Ach ja… Dat is ongeveer hetzelfde.
Misschien iets rustiger, maar daar heb ik ook geen zin in.
— Stel dan zelf iets voor — zuchtte Regina.
Danil knipperde een paar keer met zijn ogen, dacht na, en een seconde later klaarde zijn gezicht onverwacht op.
— Luister, waarom kijken we eigenlijk alleen naar het zuiden?
Zullen we beter naar de Baltische Zee gaan?
— Laten we dat doen!
— Mooi zo!
Op dat moment ging de telefoon van Danil over.
De man keek naar het scherm en trok lichtjes een zuur gezicht.
— Wie is daar?
— vroeg Regina.
— Kapa — antwoordde hij met een zucht.
Danil ging op het balkon bellen.
Het gesprek met zijn zus duurde ongeveer een kwartier.
Toen de man terugkeerde in de kamer, zag hij er behoorlijk verbijsterd uit.
— Ze komt bij ons logeren — deelde Danil mee.
— Wanneer?
— Over een dag of twee.
Regina was helemaal niet blij met dit nieuws, maar ze sputterde niet tegen.
Kapitolina, Danils jongere zus, verscheen inderdaad na een paar dagen bij hen thuis.
Nauwelijks over de drempel van het appartement gestapt, barstte ze in snikken uit en hing meteen om de nek van Regina.
— Hij heeft me in de steek gelaten — snikte Kapa.
— Hij heeft zijn spullen gepakt en is gewoon weggegaan.
Ik… Ik heb geen idee hoe ik nu verder moet leven.
Met het woord “hij” werd Erik bedoeld, de derde echtgenoot van Kapitolina.
Ze waren ongeveer anderhalf jaar geleden getrouwd.
Kapa’s twee vorige huwelijken hadden het iets langer volgehouden.
Elke breuk beleefde de vrouw buitengewoon stormachtig en elke keer nam de hele familie het op zich om haar te troosten.
— Onze Kapotjka voelt alles heel diep aan, ze heeft een gevoelige ziel — legde de schoonmoeder vaak uit.
Als ze zoiets hoorde, probeerde Regina meestal haar lach in te houden.
Hoe dan ook, Kapitolina trok bij hen in.
En bijna onmiddellijk begon het hele huiselijke leven uitsluitend om haar te draaien.
Danil informeerde voortdurend naar de toestand van zijn zus, probeerde het haar naar de zin te maken en bijna al haar wensen te vervullen.
En na een tijdje wendde hij zich onverwacht tot zijn vrouw:
— Luister, misschien moeten we Kapa ook meenemen?
— Waarheen?
— Nou, waarheen?
Naar zee.
Ze is immers net gescheiden… Ze moet haar omgeving veranderen, even afleiding — mompelde Danil onzeker.
Dit verloop van zaken was precies wat Regina absoluut niet wilde.
— Danja… — begon ze voorzichtig.
— Ik droom er al zo veel jaren van om naar zee te gaan.
— Ik weet het!
Ik ben…
— Ik wilde deze vakantie samen met jou doorbrengen.
Met ons tweetjes.
Zonder een derde persoon erbij!
Danil stond even te dralen, mompelde iets onverstaanbaars in zijn baard en ging vervolgens achter de computer zitten om de boeking te regelen.
Regina dacht dat haar man eindelijk naar haar had geluisterd.
Zoals bleek, vergiste ze zich deerlijk.
Even later bleek dat Danil de reis voor slechts twee personen had geboekt — voor zichzelf en Kapa.
Regina keek haar man verbijsterd aan, niet gelovend wat ze hoorde.
— Danja… — bracht ze uit.
— Hoe… Hoe moet ik dit in vredesnaam begrijpen?
— Nou… ja.
Wat is daar mis mee?
— Wat er mis mee is?! — werd Regina kwaad.
— Vind je dit werkelijk normaal?
— Nou… zij heeft het nu heel zwaar — begon Danil zich te verontschuldigen.
— En jij… Jij hebt immers geen depressie na een scheiding.
Jij gaat later wel een keer.
— “Depressie na een scheiding”?
En wat mag dat dan wel zijn?
— Een depressie die ontstaat door een scheiding.
En houd op om zo naar me te kijken!
Ik besloot gewoon om menselijk te handelen!
Een paar ogenblikken zwegen beiden.
— Goed dan — zei Regina uiteindelijk zachtjes.
— Laat Kapa maar gaan.
Maar het bedrag dat ik heb ingelegd, geef je me volledig terug.
Tot de laatste cent.
Danil keek zijn vrouw van onderen aan, maar gaf geen antwoord.
Al gauw vertrokken Danil en zijn zus.
Regina bleef alleen achter.
— Had ik ze misschien toch niet moeten laten gaan? — vroeg ze zich af.
Misschien had ze dat inderdaad niet moeten doen.
Alleen was het al te laat om nog iets te veranderen.
Er gingen een paar dagen voorbij.
Op een avond ging de deurbel.
Regina verwachtte haar vriendin en liep meteen naar de deur om open te doen.
Maar in plaats van haar stond tot haar verbazing Danil op de drempel.
Hij zag er helemaal niet uit alsof hij op vakantie was geweest: geen voldaan gezicht, geen bruine kleur, geen gevoel van een welbestede tijd.
— Waarom ben jij al terug?
— vroeg Regina.
De man haalde alleen zijn schouders op en stapte het appartement binnen.
— Zet eens thee voor me — vroeg hij terwijl hij zijn koffer op de grond zette.
— De waterkoker is nog warm.
Danil liep naar de keuken, pakte de theepot en nam opeens een paar slokken rechtstreeks uit de tuit.
— Danja! — schrok Regina.
— Dat is veel te sterke thee!
Wat ben je aan het doen?
Je verpest je hart nog!
Danil haalde er onverschillig zijn hand over.
— Leg nou eens uit wat er is gebeurd! — eiste Regina.
En de man vertelde het.
Het bleek dat Kapitolina al met een heel concreet plan naar haar broer was gekomen.
Al tijdens haar huwelijk met Erik had ze een andere man ontmoet.
Haar man kwam hierachter en besloot te scheiden, waarna Kapa naar Danil en Regina was gegaan om haar ongeluk te verwerken.
Ze had het contact met die nieuwe bekende echter niet verbroken.
Ze bleven schrijven, en zo was Kapitolina erachter gekomen dat die man toevallig aan de Baltische kust vakantie aan het vieren was.
— Toen besloot ze: waarom zou ik niet meteen gratis naar hem toe reizen… — bromde Danil somber.
— Ze zat bij me te huilen en vertelde hoe zwaar ze de scheiding verwerkte.
Dus ik geloofde het.
Ik besloot mijn zus op eigen kosten mee naar zee te nemen, zodat ze wat afleiding zou krijgen.
— Op onze kosten — verbeterde Regina.
— Op onze — gaf de man met tegenzin toe.
— En wat gebeurde er daarna?
Danil werd zichtbaar somberder.
— Ze hebben me leeggehaald.
Bijna alles meegenomen… En daarna spoorloos verdwenen.
— Wacht eens… Hoe bedoel je meegenomen?
— In de letterlijke zin.
Kapa heeft mijn portemonnee gepakt toen ik sliep en is ervandoor gegaan.
Gelukkig heeft ze mijn papieren laten liggen… Voor de terugreis moest ik geld lenen van een vriend.
— En de bankpas? — werd Regina ongerust.
— Die is toch ook bij haar?
— Ja.
— Heb je hem geblokkeerd?
— Geblokkeerd.
— En heb je aangifte gedaan?
Danil slaakte een diepe zucht.
— Nee… — gaf hij met moeite toe.
— Ze is tenslotte mijn zus… Mijn eigen vlees en bloed.
Regina zei niets.
Na verloop van tijd liet Kapitolina weer van zich horen, maar dan vanuit de andere kant van het land.
En en passant liet ze de familie weten dat ze van plan was te trouwen met diezelfde man naar wie toe ze was gereisd.
Danil heeft zijn zus de geschiedenis met het gestolen geld uiteindelijk vergeven, hoewel hij er enorm spijt van had dat hij zich hier überhaupt in had laten meetrekken.
Aan Regina heeft hij uiteindelijk haar hele deel van het geld teruggestuurd.
En toen zijn vrouw aankondigde dat ze nu zelf naar zee zou gaan en vakantie zou nemen zonder hem, slaakte Danil slechts een zware zucht.
Al onderweg begon Regina zich plotseling af te vragen: heeft ze eigenlijk wel goed gehandeld?
Had ze haar man misschien toch niet thuis moeten laten?
Had ze van de reis moeten afzien?
Maar toen kwam er een andere gedachte op.
Waarom in vredesnaam wel?
