Op het open terras van het spa-hotel heerste
nog een aangename koelte.
In de lucht vermengden zich de geuren van
dennennaalden, versgemalen koffie en vochtig
gras.
De vrouw sloeg haar witte badjas steviger om zich heen toen de telefoon op het glazen tafeltje plotseling aanhoudend begon te trillen.
Nina keek naar het scherm en zag de naam van haar zus.
Amper had ze de oproep beantwoord, of er klonk een geïrriteerd geschreeuw uit de luidspreker:
– Doe snel open! We staan hier met zijn tienen en dan ook nog met al onze bagage!
– Nina, ben je daar soms helemaal doof geworden?
– Het is maar net wie het vraagt, antwoordde ze rustig.
– We staan bij de poort! We hebben je de bel al kapotgemaakt!
– Bij welke poort precies, Luda?
– Bij de jouwe natuurlijk! Waar anders?
Nina legde de telefoon rustig van haar rechterhand in haar linker.
– Doe nou open!
– Niet schreeuwen, Luda.
– Hoe kun je nou niet schreeuwen?! Het is op straat zo heet dat je geen adem kunt halen! We hebben vier uur in de file gestaan voordat we de stad uit waren. Vovka heeft de hele achterbak volgepropt met vlees, we gaan barbecueën. De kinderen zijn al gek van vermoeidheid in de auto!
– En ik ben niet thuis.
Aan de andere kant van de lijn viel een korte stilte.
– Hoezo ben je niet thuis?
Ergens vlak bij Luda schold iemand hardop.
Vervolgens hoorde je het geluid van vallende tassen – blijkbaar was een van de ongenode gasten over de bagage gestruikeld.
Meteen daarna begon er een kind te huilen en vlak erna sloot een autoportier zich met een harde klap.
– Waar ben je dan wel?
– In een spa-hotel. Ik ben hierheen gegaan voor het hele weekend.
– Waarheen ben je gegaan?!
Nina trok onwillekeurig de telefoon weg bij haar oor.
Haar zus sprak normaal gesproken al luider dan wie dan ook, maar nu was haar stem veranderd in een echt gekrijs.
Nina nam onverstoorbaar een slok van haar cappuccino.
– Gewoon weggegaan, Lud. Ik ben in de auto gestapt en op vakantie gegaan.
– Zit je me nu uit te lachen?
– Helemaal niet.
– En wat moeten we nu doen? We hebben zoveel benzine verbruikt! Mijn benen zijn opgezwollen van die rammelbak!
– Katja is zwanger, die heeft het in deze hitte sowieso heel zwaar!
– Geen idee.
– Laat al die massages en behandelingen voor wat ze zijn en kom onmiddellijk terug!
– Ik kom niet terug.
– Wat betekent dat – je komt niet terug?!
– Precies wat het zegt. Ik heb een flink bedrag betaald voor deze vakantie en ben van plan te krijgen waarvoor ik heb betaald.
– Bovendien heb ik jullie helemaal niet uitgenodigd.
Deze toerde zweeg Luda heel lang.
In de hoorn hoorde je alleen het geluid van auto’s die voorbijdrassten over de weg langs het datsja-dorp.
– Nina, heb je wel een geweten? Waar moeten we nu naartoe met al die tassen? De kinderen hebben dorst!
– Katja heeft hoofdpijn! We zijn nota bene met tien personen!
Nina stikte bijna in haar koffie.
– Tien? Luda, jullie waren altijd met zijn vijven: jij, Vovka, Katja en twee kinderen. Waar komen die anderen vandaan?
– Vovka heeft nog vrienden meegevraagd! Zjenja, Tolik met hun vrouwen en de broer van Zjenja erbij.
– Aardige jongens, trouwens. Ze hebben zelfs meebetaald aan de benzine.
– Tolik heeft een gitaar bij zich, vanavond gaan we liedjes zingen en gezellig met zijn allen zitten.
– En waar dachten al die mensen te gaan slapen? Ik heb maar drie slaapkamers in huis.
– We leggen matrassen op de grond! Wat maakt het uit? We zijn naar buiten gegaan, de natuur in! We schuiven wel wat op, als het maar gezellig is.
– Luda, besef je eigenlijk wel wat je zegt? Heb je zomaar vijf volslagen vreemden naar mijn datsja gebracht zonder toestemming?
– Het zijn geen vreemden, het zijn de vrienden van Vovka!
– Nina, hou nu maar op met dat theater. Zeg gewoon waar je de sleutels hebt verstopt. Dan maken we het huis zelf wel open.
– De sleutels zitten in mijn tas.
– Bel dan Petrovitsj! Laat hem de reserve-set maar geven!
– Er is geen reserve-set. Ik heb alle sleutels meegenomen.
Luda snurkte hoorbaar.
– Wat een doortrapte boef ben je toch! Besluit je om je eigen familie voor de poort te laten staan?
Nina zette haar kopje neer op het glazen tafelblad.
Haar trek in het ontbijt was definitief verdwenen.
Precies een jaar geleden stonden exact dezelfde familieleden – toen nog wel zonder die gezellige vriendenploeg met gitaar – op precies dezelfde manier voor haar datsja.
Zonder waarschuwing, midden in juli.
– Verrassing! – riep Luda toen vrolijk uit, leunend over het hek.
– Wat brengt jullie hier? – vroeg Nina verward.
Ze kwam net uit de tuin en had haar handen tot aan haar ellenbogen onder de aarde.
– We zijn op vakantie! We zijn toch familie.
– Waarom geld uitgeven aan een hotel als jij een hele tweeverdiepingsdatsja hebt die leegstaat? We blijven hier een week of twee.
Toen durfde Nina geen tegenspraak te bieden.
Ze deed de poort open en liet het lawaaierige gezelschap binnen.
Die twee beloofde weken veranderden in een ware hel.
Elke ochtend stond Nina rond zes uur op om op tijd ontbijt klaar te hebben voor vijf personen.
Na het eten kon ze een berg borden, koppen en pannen afwassen.
Daarna ging ze de tuin in, want het onkruid trok zich nergens van aan en de groenten groeiden niet vanzelf.
De gasten lagen intussen rustig tot elf uur uit te slapen.
Op de derde dag deed Nina de koelkast open, zag bijna lege schappen en hield het echt niet meer:
– Luda, jullie hadden op zijn minst even brood kunnen kopen.
Haar zus lag in de ligstoel en draaide niet eens haar hoofd om.
– Ach Nin, we zijn toch op vakantie. We zijn helemaal ontspannen en zijn alles vergeten. Je hebt toch genoeg voorraad liggen.
– Die is niet onuitputtelijk. Vovka heeft gisteren in zijn eentje een hele worst droge salami opgegeten.
– Hij is een jonge kerel, hij moet eten! Gun je je eigen neefje soms geen stukje worst meer?
Nina gunde hen het eten heus wel.
Maar haar inkomsten waren bescheiden en ze probeerde haar spaargeld verstandig te besteden.
Uiteindelijk moest ze naar de dichtstbijzijnde winkel en een flink bedrag opnemen van haar creditcard om de arriverende ‘ontspannende’ familieleden te voeden.
Katja, de vrouw van Vovka, liep bijna de hele tijd rond met zo’n blik alsof ze niet in een ruim vakantiehuis was geplaatst, maar in een oude schuur.
– Tante Nina, werkt jullie internet hier eigenlijk helemaal niet? – vroeg ze op een zeurderige toon toen ze met haar smartphone op de veranda zat.
– Ontvangt hier nauwelijks. Het huis staat in een laagte.
– Wat afschuwelijk. Net of we in de vorige eeuw zijn beland.
– En jullie kussens zijn veel te hard. Ik heb er helemaal een stijve nek van gekregen.
– Jullie hadden orthopedische moeten kopen, die zijn tegenwoordig best betaalbaar te vinden.
Nina klemde haar kaken op elkaar, maar hield ook toen haar mond.
Haar geduld brak definitief na het incident met de barbecue.
De smeedijzeren barbecue was degelijk en duur. Oud-collega’s hadden hem voor haar jubileum cadeau gedaan.
Vovka besloot shaslicks te maken, maar de bijl zoeken in de schuur vond hij te veel moeite.
De neef sleepte een enorm blok hout aan, vond een oude verroeste kloofbijl in het overwoekerde gras, zette de stronk midden op de bodem van de barbecue en begon hem in aanmaakhout te hakken.
– Vova, wat ben je in vredesnaam aan het doen?! – riep Nina toen ze de veranda oprende. – Zo verbuig je de bodem!
– Er gebeurt toch niks, tante Nina! Het is metaal! – antwoordde de neef vrolijk en liet de bijl met volle kracht neerdalen.
De bodem boog meteen door en een van de lasnaden scheurde met een luide knal.
– Nou ja zeg – Vova krabde zich bedachtzaam achter zijn oor. – Wat een rommel zeg. Een kwaliteitsbarbecue had dit gehouden.
– Maakt niet uit, las ik straks wel weer. Geef niet hoor.
Maar niemand die de beschadigde spullen ook maar repareerde.
Op de vertrekdag lieten de familieleden een hele berg vuilniszakken achter bij de poort.
In de kamers lagen vieze vloeren, in de keuken stapelde de vuile vaat zich op en in de koelkast was bijna niets meer over.
– Jij hebt het hier in je eentje toch saai – redeneerde Luda vol vertrouwen toen ze in de auto stapte.
– Zo hebben we je leven tenminste een beetje opgefleurd.
Het leven na hun bezoek was inderdaad zo heftig opgefleurd dat Nina nog drie dagen lang bloeddruktabletten slikte en beide verdiepingen kon schoonmaken.
– Waarom blijf je daar nou stilzitten? – de schelle stem van haar zus bracht haar terug naar de werkelijkheid.
– Ik dacht even terug aan hoe jullie vorig jaar zomer logeerden.
– En wat is daar mis mee? We hebben het toch leuk gehad!
– Jullie hebben het zeker fantastisch gehad. Terwijl ik hele schalen vol gehaktballen stond te bakken, jullie handdoeken waste en na afloop de toiletten stond te schrobben.
– Begin je weer! Besluit je ons nu elk opgegeten stukje te verwijten? Wij hebben ook boodschappen gedaan!
– Maak me niet aan het lachen, Luda. Twee weken lang hebben jullie één watermeloen meegebracht. Al het andere kwam uit mijn koelkast.
– We zouden het achteraf allemaal teruggeven! Alleen had Vovka toen even tijdelijke geldzorgen. En daarna raakten we afgeleid en zijn we het vergeten.
– En die barbecue heeft hij ook per ongeluk stukgemaakt en vergeten te repareren?
– Hou nu maar op over die verdomde barbecue! Ik koop wel een andere voor je! Hoe vaak moet ik het nog zeggen?
– Nina, doe die poort open! De kinderen vallen zo flauw van de hitte!
– Vijf kilometer hier vandaan ligt hotel ‘Sosny’. Dat staat direct aan de weg. Ik zag een bord dat er vrije kamers zijn.
– Weet jij wel wat die daar durven te vragen?
– Comfort is zelden gratis. En zeg maar tegen de vrienden van Vovka: als ze geld konden inleggen voor de benzine, kunnen ze de overnachting ook betalen.
Er ontstond wat gerommel aan de andere kant.
Toen drukte de zware stem van Vovka het verontwaardigde geschreeuw van zijn moeder weg:
– Ma, geef die telefoon hier. Wat loopt ze nou moeilijk te doen?
Er klonk geritsel en een seconde later sprak de neef:
– Tante Nina, goedendag.
– Goedendag, Vladimir.
– Zeg, waarom maken jullie het allemaal zo ingewikkeld? We zijn gekomen om uit te rusten. Ik heb de kofferbak vol varkensvlees, dat bederft straks in deze hitte. Zjenja en Tolik zijn nota bene vanuit de hele stad hierheen gereden.
– Dat is jullie eigen probleem.
– Hoezo ons probleem? We zijn toch familie.
– Zeg even waar de sleutels liggen, dan gaan we er zelf rustig in. Ik beloof dat we niets vernielen. Ik repareer die barbecue zelfs. Erewoord. Ik vraag de lasapparatuur wel even bij de buurman.
– Vova, ik heb al antwoord gegeven. Nee. Ik ben op vakantie en mijn huis is gesloten.
– Tante Nina, we zijn toch geen kinderen! We hebben zo lang gereisd in deze hitte! Katja is nota bene zwanger! Wilt u soms dat ze onwel wordt hier in de volle zon?
– Dan is het des te verbazingwekkender dat je je zwanger vrouw zo’n end meeneemt zonder de eigenares van het huis ook maar in te lichten. Je had op zijn minst even kunnen bellen.
– We wilden een verrassing bezorgen!
Nina ging wat comfortabeler zitten in de rieten stoel.
In het spa-hotel heersten rust en stilte. Ergens kabbelende zachtjes het water van een decoratieve fontein.
– Een verrassing, zeg je?
– Natuurlijk!
– Waarom stuurde mijn buurvrouw me dan een screenshot? Katja had dinsdag al een foto online gezet van tassen vol boodschappen van de supermarkt. Met als onderschrift: ‘Vrijdag gaan we lekker los op de datsja van tante Nina! Jaloers hè!’
Aan de andere kant viel een volkomen stilte.
– Jullie hadden alles van tevoren gepland – vervolgde Nina. – Mensen uitgenodigd die ik nog nooit van mijn leven heb gezien, vlees gekocht, spullen ingepakt. Alleen de toestemming vragen aan de eigenares vonden jullie blijkbaar niet nodig.
– Dat heeft ze zomaar geschreven. Figuurlijk joh.
– Nou, nu staan jullie er heel onfiguurlijk bij voor een gesloten poort.
Aan Vovka’s stem was te horen dat zijn geduld opraakte.
De smekende tonen verdwenen en maakten plaats voor nauwelijks verhulde dreigingen.
– Goed dan, tante Nina. We gaan hier nergens heen. We pakken nu een haakse slijper en slijpen dat slot eraf. Twee minuten werk. Zjenja heeft gereedschap in de kofferbak liggen.
– Probeer maar eens aan mijn poort te komen.
– En wat gaat u doen? De politie bellen? Tegen de tijd dat er iemand komt, hebben we dat vlees al lang gebakken en opgegeten. Ik koop straks wel een nieuw slot voor u. Dat kost helemaal niet veel.
– Vladimir, als jullie mijn eigendom beschadigen en illegaal het terrein betreden, bel ik onmiddellijk de politie. En dan hoef je je niet meer alleen tegenover mij te verantwoorden.
– Ga iemand anders bangmaken! – snauwde de neef. – Jongens, pak het verlengsnoer! We breken die blikken doos nu open!
Het gesprek werd verbroken.
Nina dronk rustig haar inmiddels lauw geworden cappuccino op.
Daarna tikte ze op het scherm van haar smartwatch om haar hartslag te bekijken.
Haar hart klopte iets sneller dan normaal, maar er was niets alarmerends aan de hand.
De volgende tien minuten bleef de telefoon stil.
Nina had al besloten dat de familie zich uiteindelijk toch had bedacht en op zoek was gegaan naar een hotel of het dichtstbijzijnde vakantieoord.
Maar al snel begon het apparaat weer te trillen.
Op het scherm verscheen de naam van de buurman.
– Met mij.
– Nin, hallo – klonk de hese stem van Petrovitsj. – Zeg, ben jij soms niet op de datsja?
– Hallo. Nee, ik ben in het hotel, ik dacht even lekker uit te rusten. Wat is er aan de hand?
– Hier bij jou voor de deur staat een hele groep volk verzameld. Een flinke vent staat aan de poort te trekken en rommelt wat met een slijptol. Twee vrouwen staan te schreeuwen tegen de hele straat. Nog een paar vreemde kerels staan met bierflesjes in hun hand. En die kinderen rennen al over mijn bloemperken.
– Dat is mijn zus die is gekomen. Samen met haar zoon, schoondochter en hun vrienden.
– Duidelijk. Familie dus. Moet ik ze erin laten? Ze beweren bij hoog en bij laag dat jij ze toestemming hebt gegeven.
– Ik heb ze helemaal geen toestemming gegeven. Ik heb geen sleutels afgegeven, dus nu proberen ze het slot door te slijpen.
– Begrepen. Nou, ik heb mijn tuinslang inmiddels al uitgerold. Ik dacht, laat ik die oververhitte hoofden eens een beetje afkoelen. De druk is hier prima op dit moment, rechtstreeks uit de bron. Het water is ijskoud. Ik heb onlangs nog een nieuwe pomp geïnstalleerd – de straal haalt zeker tien meter ver.
– Je mag die tuinslang best gebruiken. En waarschuw ze maar dat de politie al onderweg is. Ik bel ze nu meteen.
– Komt helemaal in orde. Geen zorgen, Nin. Langs mijn verdediging komen ze niet.
Petrovitsj hing op.
Nina kon zich levendig voorstellen hoe de lange, ietwat gebogen buurman in zijn favoriete gestreepte hemd het hek opliep met een tuinslang in de aanslag.
Petrovitsj was een streng man.
In het verleden had hij in het leger gediend, dus lange onderhandelingen waren niet aan hem besteed.
Zeker niet wanneer iemand over zijn zorgvuldig gekweekte floxen liep te stampen.
Nina vond het juiste nummer en belde de politie.
Ze legde gedetailleerd uit dat een groep mensen dreigde het slot door te slijpen en illegaal haar terrein te betreden.
De agent luisterde haar rustig aan en beloofde de informatie direct door te geven aan de dienstdoende eenheid.
Ongeveer zeven minuten later belde Luda weer.
Nina nam de oproep aan en hield de telefoon voor de zekerheid alvast ver van haar oor.
– Ben je nu helemaal je verstand verloren?! – schreeuwde haar zus zo hard dat de luidspreker bijna kraakte.
– Ik had jullie al gewaarschuwd.
– Die gestoorde buurman van je is met een tuinslang op ons afgekomen! Hij heeft Vovka van top tot teen kletsnat gespoten met ijskoud water! En Zjenja heeft de straal vol in zijn gezicht gekregen!
– Je had Petrovitsj ook niet zo boos moeten maken.
– Hij heeft Katja bijna de flauwte in gejaagd! We zijn allemaal doorweekt! Het water is in onze tassen gelopen, de kinderkleertjes zijn nu nat! En hij heeft ook nog de hele motorkap onder de modder gespoten!
– Jullie hadden op tijd weg moeten gaan bij de poort. En die slijptol weg moeten bergen.
– Nina, jij bent geen mens! Jij bent een gevoelloos monster!
– Ik ben een heel doorsnee mens, Luda. Alleen wil ik nu ook weleens uitrusten op een manier die mij schikt. Zonder te koken in enorme pannen, zonder eindeloos schoonmaken en zonder kapotte spullen.
– We kwamen uit de grond van ons hart bij je langs! Vlees gekocht, we wilden er een feestje van maken!
– Vier dat feestje dan ergens lekker in het bos. Ga lekker op wat boomstronken zitten, stook een vuurtje op een toegestane plek. Daar zal Petrovitsj jullie in elk geval niet natspuiten.
– En dat noemt zich dan een zus! We komen nooit meer bij je op bezoek! Je kunt ons nummer wel wissen! Mijn voet zet ik nooit meer in jouw asbak van een huis!
– Ik zal je woorden goed onthouden. Goede reis verder.
Nina hing op.
Vervolgens nam ze opnieuw contact op met de politie om te melden dat het directe gevaar inmiddels geweken leek, aangezien de ongenode gasten zich hadden teruggetrokken bij de poort.
Daarna opende de vrouw de instellingen van haar telefoon en zette de ‘Niet storen’-modus aan.
Tot maandag bestond ze voor niemand.
Alle behandelingen waren al van tevoren betaald.
Over een uur wachtte Nina een massage, daarna het zwembad en gezichtsverzorging.
’s Avonds was ze van plan te gaan dineren in een restaurant waar het eten door anderen werd klaargemaakt, en waar ze na de maaltijd tenminste geen borden en pannen hoefde te schrobben.
Dit jaar bleef de barbecue tenminste heel.
Niemand zou de bloemperken vertrappen, de voorraad uit de koelkast zou niet verdwijnen en er zou geen berg vuilnis bij de poort verschijnen.
Toegegeven, in augustus kwam de hele familie weer bij elkaar voor de verjaardag van de tante die ze gemeen hadden met Luda.
Daar zou haar zus ongetwijfeld aan alle familieleden vertellen over dat ‘vreselijke verraad’.
Ze zou zichzelf gegarandeerd neerzetten als het arme slachtoffer, beweren dat Nina haar zwangere schoondochter in de brandende zon had achtergelaten en dat die wrede buurman iedereen zomaar met ijskoud water had overgoten.
Nina kon zich alvast opmaken voor een heleboel beschuldigingen van gierigheid, gevoelloosheid, hardheid en een totaal gebrek aan geweten.
Laat ze maar praten.
Nina trok de kraag van haar zachte badjas recht, keek uit over het in zonlicht gedoopte hotelterrein en glimlachte amper merkbaar.
Vervolgens gebaarde ze naar de ober en bestelde nog een kop cappuccino.
