– Kristinka, ik kan het bijna niet geloven! Morgen ga ik trouwen! Het is gewoon ongelooflijk!
– Inderdaad, ongelooflijk – lachte Kristina tegen haar vriendin. – Wie zei vroeger op school dat ze nóóit zou trouwen?
Jij toch? En kijk jou nu, je hebt jezelf bijna als eerste verloofd. Wat doet liefde toch met ons.
De meiden omhelsden elkaar en lachten uitgelaten, in de roes van hun jeugd, de aanstaande vreugde en het gevoel dat alleen geluk op hen wachtte. Groot als de planeet aarde…
Kristina was de dag vóór het grote moment bij Eleonora op bezoek gekomen.
De twee waren vriendinnen sinds de middelbare school en konden niet zonder elkaar. Nu, tijdens de laatste voorbereidingen, wilde ze helpen.
De jurk die net uit de bruidszaak was gehaald en op maat gemaakt voor Elli, was werkelijk magisch.
Kristina keek met verborgen jaloezie naar die pracht en praal.
En dat was geen wonder. Ondanks haar jonge leeftijd (Eleonora was nog maar 19), trouwde ze met een zeer knappe en volwassen man.
Geen jongeling zonder beroep, geld of eigen woning.
Vadim was al vijfendertig en dit was niet zíjn eerste huwelijk. Maar Eleonora trok zich daar niets van aan.
Voor iedereen die hem bekeek, leek haar aanstaande man op een buitenlandse acteur, een soort James Bond.
Lang, gespierd, met een egale donkere teint en een stralende glimlach – Vadim oogstte bewondering.
En Kristina was jaloers omdat ze, in tegenstelling tot haar vriendin, nooit zo’n weelderige bruiloft zou hebben.
En nooit zo’n jurk. Zij kwam uit een gewoon arbeidersgezin.
De ouders van Elli hadden al jaren een succesvol hotelbedrijf, met filialen door het hele land.
Vadim, vertelde Eleonora, was ook een zakenman, maar veel bescheidener dan haar ouders. Door in hun rijke familie-imperium te stappen, zou hij veel verkrijgen.
Maar Eleonora wilde niet eens denken dat hun huwelijk een zakelijke zet was.
Ze hadden erover gepraat. Eleonora was beledigd en zei tegen haar vriendin:
– Ben ik dan niet mooi genoeg dat iemand gewoon zo op mij zou kunnen vallen?
Of ik gekwalificeerd ben — slim, intelligent, opgevoed? Kan ik mijn man dan niet liefhebben met heel mijn hart?
Kristina dacht er anders over.
Ze zei niet tegen Ele dat er tegenwoordig veel oplichters zijn die zich niet laten weerhouden door mooie, slimme vrouwen — maar door het geld. Wellicht vergiste zij zich over Vadim.
Ze hield ontzettend veel van haar vriendin en wilde haar behoeden.
Eleonora keek nog eens naar haar prachtige trouwjurk en stopte hem met spijt in de kast.
De bruidegom mocht die schoonheid niet te vroeg zien. Vadim zou elk moment arriveren, om de laatste formaliteiten te regelen.
Ze keek uit het raam en zag Vadims auto de oprijlaan oprijden bij hun grote buitenhuis.
Ze kon nauwelijks wachten om haar aanstaande man te omhelzen en te zoenen. Ze had hem een hele dag gemist!
– Even wachten, ik ben zo terug – zei ze tegen Kristina en rende naar beneden.
Als op vleugels liep ze via de zijdeur de tuin in. Ze wilde Vadim verrassen, achter de struiken vandaan springen en zich in zijn armen storten.
Vadim zat nog in de auto, in gesprek aan de telefoon. Hij had haar natuurlijk niet gezien — ze verschool zich achter een grote conifeer.
Ze hoorde dat hij nerveus was, fluisterde haastig:
– Nou, waarom zeg je dat? Je weet toch precies hoe het zit.
Het is een noodzakelijke maatregel.
We hebben het erover gehad. Waarom tóch terugkomen op dit onderwerp?
Het is moeilijk voor je, ik begrijp dat, maar wat kunnen we doen? We hadden geen andere keuze. We hebben gezocht.
Vadim zweeg minutenlang, luisterde naar zijn gesprekspartner.
Elli stond met een stomme glimlach achter de struik.
Ze geloofde nog steeds dat het om een zakelijke bespreking ging. Maar naarmate het gesprek vorderde, voelde ze de pijn van zijn woorden.
Telefoon aan het oor verliet de man de auto en bewoog zich naar een hoekje, buiten zicht vanaf het huis.
Elli sprong achter een struik — hij had haar bijna gezien!
– Ik hou ook van jou, Varenka! En van onze dochter Katjoesja.
Doe haar een dikke knuffel van papa en zeg dat hij heel snel op bezoek komt.
Jullie zijn mijn geluk, mijn enige. Ik wil niets anders. Houd nog even vol, straks zijn we weer samen!
Geschokt rende Eleonora terug het huis in, rende haar kamer binnen, wierp zich in de armen van Kristina en barstte in noodlottige tranen uit.
– Wat is er aan de hand, Elli? – Kristina was radeloos. – Wie heeft je pijn gedaan?
Maar Eleonora zei niets, bleef alleen maar bitter huilen.
Toen veegde ze plots haar tranen weg en zei iets dat Kristina even verraste als haar huilbui:
– Nou, we gaan zien wie er straks echt feest viert. Ga naar huis, Kristinka. Morgen kom je er alles achter.
Vadim was erg bezorgd toen hij zijn bruid huilend zag:
“Ach, dat gebeurt wel vaker. Bruiden huilen vóór de bruiloft”, zei zijn schoonmoeder — ze leek er totaal niet van onder de indruk.
’s Avonds ging Eleonora naar het kantoor van haar vader en vroeg: “In welk geval krijgt mijn man bij een scheiding níet een cent?”
– Dochter, wat is er? Twijfel je? Zullen we het uitstellen? Maar nee… Zoveel mensen zijn uitgenodigd, er is een fortuin uitgegeven.
– We laten alles doorgaan. Maar vertel me wat er in de huwelijkscontract staat.
– Nou, hij moet minimaal twee jaar getrouwd zijn om aanspraak te maken op gedeelde bezittingen.
Maar ik heb Vadim beloofd te helpen met investeringen zodra de bruiloft voorbij is.
Zo is de afspraak. Zijn bedrijf loopt niet goed; hij heeft een flinke kapitaalinjectie nodig. Na de bruiloft hervatten we die gesprekken.
– Begrijp ik, pap. Meer hoef ik niet te weten.
Eleonora bereidde een verrassing voor de verrader.
Ze was kapot van het bedrog, maar ze was ook de dochter van haar vader: niemand durfde haar te kwetsen. Niemand!
De bruiloft was in volle gang. De gasten lachten, vierde de verbintenis. “Wat een mooi paar!” klonk het.
Maar de bruid leek vreemd bleek en verdrietig. Ze zei de hele dag geen woord tegen Vadim.
Hij begreep het niet, maar schreef het toe aan zenuwen en vermoeidheid. Het is toch een bruiloft!
Toen de surprise voor de bruidegom werd aangekondigd, bleef Eleonora onbewogen. Haar wangen laaiden op van koortsige emotie.
– Aandacht voor het scherm, alstublieft – zei de ceremoniemeester.
Wat er daarna gebeurde, zullen de gasten zich nog lang herinneren!
Op het scherm verschenen warme, tedere foto’s van Vadims vorige gezin. Eleonora had ze de hele nacht verzameld van alle sociale netwerken die ze kon bereiken.
Een emotioneel pianostuk speelde. Daar dansten Vadim en Varenka hun huwelijkswals.
Daarna stonden ze met dochter Katjoesja. Een gelukkig gezin in het park tussen bloemen. Een vakantie aan zee. Close-ups van liefdevolle blikken…
Het beeld stopte. De muziek vervaagde. Een opname van Vadims stem werd afgespeeld, gemaakt door een beveiligingscamera:
“Ik hou zóveel van jou, Varenka! En van onze dochter Katjoesja.
Stuur haar een dikke knuffel van mij en zeg dat papa snel komt. Jullie zijn mijn geluk, mijn enige.
Ik wil niets anders. Houd nog even vol, binnenkort zijn we weer samen!”
Het scherm doofde uit. In de zaal, met duizenden gasten, was doodse stilte.
Eleonora pakte de microfoon:
– Geen enkel bedrag is het waard om een gezin te vernietigen.
Om geliefden te verraden en bedriegen. Niets. Ga terug naar hen, Vadim.
Nu ga je écht weeer samen zijn — met je echte gezin. En ons huwelijk… ik maak het ongedaan!
En ik vind mijn eigen man. Echte. Geen namaak. Ik hoef geen surrogaat!
