Plotseling ging de deurbel.
Anja was de tafel aan het dekken, ze waren van plan te gaan eten met haar man.
Plotseling ging de deurbel. Niemand werd verwacht.
— Maxim, doe de deur open, wie heb je daar? — riep ze naar haar man.
Maxim stond met tegenzin van de bank op en ging de deur openen.
— Tante Tamara? Waar kom je vandaan? — Maxim was oprecht verbaasd toen hij de zus van zijn moeder zag. Ze was wel ouder geworden, maar zag er goed uit voor haar leeftijd.
— Hallo Maxim. Ik ben bij jullie. Mag dat?
— Natuurlijk mag dat. Kom binnen. Waarom hebben jullie niet van tevoren gebeld? Dan had ik jullie opgevangen…
— Zo is het gekomen. Ik was bij Kolja, je broer, op bezoek, en nu heb ik besloten bij jullie langs te komen.
Ze liep voorzichtig de gang in en zette een grote tas op de grond. Anja kwam uit de keuken, haar handen afvegend aan haar schort.
— Hallo Anja! Sorry dat het laat is, maar de trein kwam zo aan. We hebben elkaar lang niet gezien, dus ik wilde even langskomen.
— Hallo Tamara Semjonovna! Dat is onverwacht… Gaan jullie mee eten?
— Ik zeg geen nee. Dank je.
De vrouw ging haar handen wassen in de badkamer. Anja keek vragend naar haar man met opgetrokken wenkbrauwen.
— Ik wist niks van haar komst…
— Nog meer tantes hoeven we hier niet… Hoe lang blijft ze? En waarom überhaupt?!
— Geen idee… ze zal het zo wel vertellen, hoop ik…
— Ik heb cadeautjes voor jullie meegebracht. Hier is wat honing, de buurman verkoopt het, knoflook, en wat kleine dingetjes.
Alles natuurlijk. In de stad is dat vast heel duur. Nou, vertel eens, hoe gaat het met jullie? Hoe is jullie zoontje?
— We leven goed, we hebben een appartement op hypotheek genomen, we moeten hard werken.
Ljonka zit op school, in de negende klas, is geïnteresseerd in informatica. Hij komt zo terug van een vriend. En hoe gaat het met jullie?
— Slim zoontje, dat is goed. Ik wilde familie bezoeken, want behalve jullie heb ik niemand.
Jouw moeder is overleden en we zijn het contact kwijtgeraakt. Jullie komen niet, het is ver, en ik snap dat iedereen zijn eigen leven heeft.
Maar ik ben helemaal alleen. Ouderdom is geen pretje, zeggen ze…
Heerlijke gehaktballetjes, Anja, een goede huisvrouw. En jullie appartement is ook prettig. Goed gedaan, jongens.
— Blijf je lang? We zijn van plan over een paar dagen weg te gaan, vroeg Anja.
Maxim keek haar afkeurend aan.
— Drie dagen ongeveer. Ik wil de stad bekijken. Daarna ga ik weer.
Ik wilde gewoon even met mijn neefje praten, met jullie zoontje, en met jou, Anja. Je bent zo lief en ongelooflijk mooi…
Anja glimlachte. Niemand had haar al lang zulke woorden gezegd.
— Je zult op de keukenbank moeten slapen. Er is geen andere plek. We hebben twee kamers, in de ene slapen wij op de bank, in de andere Ljonka.
— Waar jullie mij ook neerleggen, ik ben niet kieskeurig. Heel erg bedankt voor het eten. Het was allemaal erg lekker.
Ljonja kwam binnen.
— Zoontje, dit is oma Tamara, de zus van tante Sweta. Je was klein toen we haar bezochten, je weet het waarschijnlijk niet meer.
— Hallo. Ik weet het niet meer. Leuk je te ontmoeten. Je lijkt erg op oma Sweta…
— Aangenaam, Leonid. Je bent al een volwassen kerel… Ze zeggen dat je geïnteresseerd bent in informatica?
— Ja, de computer is alleen wat oud, mijn ouders kunnen geen nieuwe kopen, ik schrijf zelf programma’s…
— Slimme jongen. Blijf dat doen, zeker. Dat is nu een gewild beroep.
— Wat werkte u vroeger?
— Ik was chirurg… Toen raakte ik mijn hand geblesseerd en kon niet meer opereren.
Ik gaf les aan het instituut. Daarna trouwde ik en ging naar een afgelegen dorp. Daar beviel het me wel…
— Oh, dat is vast leuk als je mensen kunt genezen.
— Ja, dat gevoel is onbeschrijfelijk, als je mensen helpt en levens redt…
— Nou, laten we je een bed klaarmaken, rust maar uit. Morgen kan ik je de stad laten zien, ik heb vrij.
— Dank je, Maxim… Ik zal blij zijn.
Toen ze gingen slapen, begon Anja fluisterend tegen haar man te klagen.
— Wie doet dat nou? Zo laat nog ineens op bezoek komen! Honing en knoflook meegebracht en denkt dat we van vreugde gaan springen! Nu moet jij haar voeren en uitlaten! Wat voor mensen zijn dat?
— Anja, zij is mijn enige tante. Ze heeft mijn moeder opgevoed, haar ouders stierven vroeg.
Haar leven is niet gelukkig geweest. Ze had een man en zoon, maar ze kwamen om bij een ongeluk, zij overleefde maar raakte zwaar gewond aan haar hand.
Jaren later trouwde ze weer en vertrok met haar man naar het dorp, kochten een huis, hielden een boerderij en tuin.
We zijn toen bij hen geweest. Mijn moeder hield erg van haar.
Toen stierf oom Joera plotseling aan een hartaanval. Kun je je voorstellen hoe haar leven was?
Maar ze ziet er goed uit en is niet ontmoedigd. Ze zoekt haar familie op, en dat is niet verkeerd. Dus heb geduld.
— Ik ken haar verhaal, jouw moeder vertelde het. Toch is het niet oké zo.
Jij moet haar gezelschap houden, ik ga morgen tot de avond naar mijn moeder.
— Goed, Anja, mijn tante, ik zal voor haar zorgen.
De volgende dag gingen Maxim, tante Tamara en Ljonja de stad in. Anja ging naar haar moeder.
’s Avonds, toen ze thuiskwam, hoorde ze het gelach van haar zoon.
Op de keukentafel lag niets meer vrij, alles was bedekt met boodschappen en eten.
— Oh, wat gebeurt hier? — vroeg ze verbaasd.
— Anja, ik heb cadeautjes voor jullie gekocht. Mooie borden voor jou, beddengoed…
— Mam, tante Tamara heeft mij een nieuwe computer gegeven, stel je voor? Ik had er nooit van durven dromen, hij is heel gaaf! — riep haar zoon uit zijn kamer.
Anja keek verbaasd naar hem en tante Tamara.
— Waarom hebben jullie zoveel geld uitgegeven? Dat is toch erg duur…
— Maakt niet uit. Ik heb geld. Ik weet niet waar ik het anders aan moet uitgeven, snap je…
En Ljonja is zo blij… We hadden een fijne dag samen! Ik ben jullie zo dankbaar!
Ook al spraken we weinig, het is nog steeds familie…
Anja ruimde de cadeaus op en maakte het eten klaar met de producten die ze gekocht hadden.
Ze was verbaasd over de vrijgevigheid van de gepensioneerde vrouw. Alleen die computer al…
Tijdens het diner openden ze een fles champagne. Tamara Semjonovna sprak een toost uit:
— Ik wil proosten op jullie hechte en gelukkige familie.
En dank jullie voor de momenten van geluk die jullie me gegeven hebben.
Dat is heel waardevol. Toen ik bij Kolja kwam, je oudste broer, werd ik ronduit slecht ontvangen.
Ik moest in een hotel overnachten. Ze zeiden dat ze niemand verwachtten en dat ik moest vertrekken.
Dat is Kolja… Ik heb hem als kind het meest opgevoed. En zijn vrouw gedroeg zich grof. Het was onaangenaam.
Ik wilde testen wat voor mens hij geworden is, hoe hij met familie omgaat. Hij slaagde niet. In zulke onverwachte situaties toont een mens zijn ware aard.
En wat ik wil zeggen: Maxim, je bent een goed mens geworden.
Je ouders zouden trots op je zijn. Je hebt je tante niet weggestuurd, jullie hebben haar opgevangen, gevoerd en de hele dag vermaakt.
Dat kun je met geen geld kopen, het is menselijkheid. Laten we daarop drinken!
— Tante Tamara, dank u voor uw vriendelijke woorden! Anja en ik zijn blij met uw bezoek! Familie is familie…
Wij spreken niet met Kolja. Hij wilde het zo. Hij denkt steeds dat wij iets van hem willen, omdat hij nu een hoge baas is.
Daarom deed hij zo tegen u. Hij dacht dat u iets zou vragen… Dat is het geval waar geld een mens bederft.
— Ach, laat maar zitten. Ik wil nog iets zeggen… Vele jaren geleden heb ik het leven van iemand gered.
Ik deed een moeilijke operatie op eigen risico.
Jaren later hoorde ik dat hij mij een mooi driekamerappartement in Moskou naliet, uit dankbaarheid. Hij is rijk en kan het zich veroorloven.
Het appartement is van mij geworden. Ik wil er niet wonen, ook niet verkopen, ik heb genoeg geld.
Ik wil het schenken aan jou, Maxim. Willen jullie erheen verhuizen, of verkopen en de hypotheek aflossen.
Jullie beslissen. Morgen regelen we de papieren en dan vertrek ik.
Maxim en Anja keken elkaar verbijsterd aan. Dit bericht kwam zo onverwacht… Een appartement in Moskou…
— Hoezo… voor mij? Een appartement?
— Ja, Maxim. Behalve jij en Kolja heb ik niemand in de familie.
Je broer verdient zo’n cadeau niet… En ik eis niets terug. Ik zou blij zijn als jullie me minstens eens per jaar op zouden zoeken, zomaar.
Anja kreeg het koud. Dat is een tante…
De hele avond praatten ze in de keuken. Tamara Semjonovna vertelde over haar jeugd, haar zus, het werd een fijne avond.
Anja schaamde zich dat ze zo tegen deze vrouw was geweest, niet alleen vanwege het gul cadeau.
Ze bleek een interessant mens met veel levenservaring en humor te zijn.
Nadat alle papieren geregeld waren, vertrok Tamara Semjonovna per trein naar huis.
Maxim en zijn zoon brachten haar weg, Anja kon niet mee, ze moest werken.
Ze konden nog niet geloven dat ze nu eigenaar waren van een appartement in een goede wijk van Moskou.
Ze besloten erheen te gaan, het te bekijken en misschien naar de hoofdstad te verhuizen. Nu ze de kans hadden.
En het appartement verkopen om de hypotheek af te lossen.
Zo veranderde een onverwachte bezoekster het leven van hun gezin. Fantastisch, zeggen jullie? Misschien, maar in het leven gebeurt van alles…
