Anton zag zichzelf altijd als de baas over zijn leven.
Al op de universiteit wist hij zich zo te redden dat zijn studiegenoten er alleen maar van konden opkijken.
Terwijl anderen gebogen zaten over hun boeken, was Anton al druk bezig met zaken.
Hij verkocht auto’s door en bouwde computers op bestelling.
Toen ontmoette hij Albina.
Zij was een bescheiden topstudente, studeerde vreemde talen en leek totaal niet op de vlotte meisjes waar Anton normaal op viel.
Maar er was iets in haar dat hem aansprak.
Anton deed zijn best om haar te versieren.
Albina smolt onder de aandacht van de populaire jongen.
Al snel kregen ze een relatie.
“Je bent zo mooi,” zei Anton.
“Waarom zou je nog studeren?
Trouw met mij.
Ik zorg voor je.”
Albina glimlachte verlegen: “Ik wil als tolk werken.
Met mensen van over de hele wereld praten.”
Anton wuifde het weg: “Je praat dan straks toch ook met mijn zakenpartners.”
Uiteindelijk kreeg hij Albina zover.
Ze trouwden.
Er was genoeg geld.
Kort daarna werd hun eerste zoon geboren, Dimka.
Albina stortte zich helemaal op het moederschap.
Een paar jaar later werd dochtertje Lenochka geboren.
De zorg voor twee kleintjes kostte alle tijd en kracht.
Albina wilde een oppas aannemen om toch een beetje te kunnen blijven werken.
Ze hadden immers genoeg geld.
Maar Anton was tegen.
De kinderen moesten bij hun moeder blijven.
Albina draaide overuren, maar ze leefden niet bepaald in luxe.
Anton zei dat hij al het geld in zijn bedrijf stopte.
Zelf kocht hij wel een grote televisie, een auto of ging hij met vrienden uit.
Toen Albina om een föhn vroeg, zei hij dat haar oude nog prima was.
De jaren gingen voorbij.
De kinderen werden groter en gingen naar school.
Albina voelde zich vaak alleen.
Ze zag haar man bijna niet.
Als hij thuis was, zat hij steeds op zijn telefoon.
Als Albina vroeg om samen iets te gaan doen, zei Anton dat hij het druk had.
Maar met zijn vrienden afspreken had hij altijd tijd.
Albina had nooit gedacht dat het zo zou eindigen.
Tot haar man plots zei: “We moeten uit elkaar.
Ik ben die familierelatie zat.
Ik heb mijn eigen leven nodig en vrijheid.”
“Hoe dan?” vroeg Albina verbijsterd.
“En de kinderen?
En ik?”
“Ach, je komt er wel,” haalde Anton zijn schouders op.
“Je bent tenslotte hun moeder.
Je redt het wel.”
Zo stond Albina plots alleen met twee kinderen en zonder inkomen.
Anton vertrok diezelfde avond en nam al zijn spullen mee.
Hij had tenminste het fatsoen gehad om het huis aan haar te laten.
Albina kon aanvankelijk niet geloven dat haar gelukkige leven zo plotseling instortte.
Ze zocht overal naar werk.
De kinderen moest ze bij een buurvrouw achterlaten.
Gelukkig vond Katja dat geen probleem; zij had ook een kind.
Maar waar Albina ook solliciteerde, ze kregen haar niet.
Voor haar beroep had ze geen ervaring, dus werd ze overal afgewezen.
Uiteindelijk kon ze als schoonmaakster in een winkelcentrum aan de slag.
Dit was niet het werk waar Albina van droomde, maar geld was er acuut te weinig.
Ze werkte ook ’s nachts bij.
De kinderen waren vaak alleen, bij buren, vrienden of bij oma, die soms kwam helpen.
Albina scheurde zich tussen werk en thuis, en viel ’s avonds uitgeput in slaap.
“Mama, waarom ben je altijd aan het werk?” vroeg kleine Lena.
“Ik mis je zo.”
“Sorry, lieverd,” zuchtte Albina.
“We moeten geld verdienen om eten en kleren te kopen.”
“En papa?
Die verdient toch veel?
Waarom helpt hij niet?”
Albina wist geen antwoord.
Anton leek uit hun leven verdwenen.
Hij betaalde alimentatie onregelmatig en weinig, en nam niet op.
Albina hield zich net staande toen er nog meer ellende kwam.
Haar moeder belde met het nieuws dat opa…
Albina kon het niet geloven.
Het verdriet was overweldigend.
Ze hield zich sterk, maar het was zwaar.
Ze moest steun zijn voor haar moeder.
Maar toen kwam de notaris met een verrassing.
Blijkbaar had opa een testament achtergelaten.
Albina was verbaasd.
Opa had toch niets behalve een oud huis op het platteland?
Maar de notaris drong aan op een ontmoeting.
Albina nam vrij van werk en ging naar het kantoor.
Daar wachtte een verrassing: opa had zijn hele leven stilletjes aandelen gekocht, en nu liet hij zijn erfenis aan zijn geliefde kleindochter na.
Albina kon haar oren niet geloven.
Het bedrag leek onwerkelijk.
Genoeg om jaren zonder zorgen te leven.
Ze herinnerde zich opa’s woorden: “Spaar een centje, kleindochter.
Het zal je ooit redden.”
Die woorden kregen nu een nieuwe betekenis.
Albina kon haar zware baan opzeggen en meer tijd aan haar kinderen besteden.
Dimka en Lenochka waren gelukkig.
Albina besloot het geld verstandig te gebruiken.
Ze schreef zich in voor een cursus om haar vaardigheden te verbeteren en terug te keren in haar vak.
Een deel investeerde ze in een klein bedrijf: een café in hun wijk.
Het ging snel beter.
Het café werd populair.
Albina huurde personeel in, maar werkte zelf ook vaak achter de bar.
De dagen gingen voorbij.
Het café bloeide, het aantal vaste klanten groeide.
Albina voelde zich eindelijk weer stevig op de been.
Op een dag besloot ze een zieke serveerster te vervangen.
Ze vond het leuk om in de zaal te werken; zo voelde ze de sfeer en sprak ze klanten.
De bel boven de deur rinkelde.
Albina draaide zich automatisch om om gasten te begroeten, en verstijfde.
Op de drempel stond Anton, met een jonge, knappe blondine aan zijn zijde.
Haar hart sloeg een slag over.
Ze had haar ex meer dan drie jaar niet gezien, en nu stond hij in haar café, met een nieuwe vriendin.
Ze herpakte zich en liep naar de tafel die het stel had gekozen.
“Goedendag.
Wat wilt u bestellen?” vroeg Albina.
Anton keek verbaasd op van de menukaart en staarde naar zijn ex-vrouw.
“Albina?
Werk je hier als serveerster?” klonk het spottend in zijn stem.
“Ja, ik werk hier,” antwoordde ze kalm.
“Wat wilt u bestellen?”
“Twee cappuccino’s en croissants,” zei Anton nonchalant.
“Je bent flink gezakt, dacht dat je nog steeds als schoonmaakster werkte.
Maar dit is waarschijnlijk een promotie, hè?”
Hij grijnsde.
De blondine giechelde tevreden om zijn grap.
Albina hield zich in om niets terug te zeggen.
Ze was beter dan dat.
“Uw bestelling is over een paar minuten klaar,” zei ze en liep naar de bar.
Terwijl ze wachtte, hield ze Anton en zijn gezelschap met een ooghoek in de gaten.
Ze lachten samen.
Eerst voelde Albina zich ongemakkelijk, maar daarna voelde ze zich bijna vrolijk.
Wat een zielige man was Anton eigenlijk.
En waarom had ze dat nooit eerder gezien?
Toen ze de bestelling bracht, kon Anton het niet laten nog een opmerking te maken:
“Je doet het niet slecht.
Misschien is koffie serveren wel jouw roeping?”
Albina zei niets.
Even later rinkelde de bel weer.
Twee mannen in dure pakken kwamen binnen.
“Albina!
Hoe gaat het?” begroette de een haar vrolijk.
“Zullen we het voorstel bespreken?
Heb je nu tijd?”
Albina glimlachte: “Nou, zoals je ziet, werk ik een beetje bij.”
De tweede man lachte: “Dat is typisch voor jou.
Iedereen zit achter een bureau, en jij zit hier onder de mensen.”
Albina keek naar de verbijsterde Anton.
“Eet smakelijk.”
Anton zat met open mond.
“Dus jij bent de eigenaar?” stamelde hij.
Albina glimlachte: “Ja, dit is mijn zaak.
Geniet ervan.
Sorry, ik heb een belangrijke afspraak.
Als je iets nodig hebt, kun je Lena de serveerster vragen.
Dat donkere meisje daar.”
Albina liep naar haar kantoor.
Ze voelde de verbaasde blik van haar ex-man in haar rug.
Haar hart was licht.
Ze wist nu dat ze het verleden echt had losgelaten.
In het kantoor besprak ze met haar partners uitbreidingsplannen voor de keten.
Toen ze terugkwam, waren Anton en zijn gezelschap weg.
Albina liep naar de tafel om de afwas op te halen.
Op een servet lag haastig gekrabbeld een telefoonnummer.
Ze grijnsde en gooide het weg.
Dat leven hoorde bij het verleden.
Zij had een nieuw leven.
Beter dan ooit tevoren.
