Ik ontmoette haar toen ze op de universiteit zat, en ik wist meteen dat ik met haar wilde trouwen.
Toen haar familie mijn huwelijksaanzoek weigerde, gingen we niet uit elkaar.
We bleven daten tot ze zwanger werd.
We dachten dat de zwangerschap iets zou veranderen, maar dat deed het niet.
Haar familie weigerde nog steeds om mij met haar te laten trouwen.
Ik gaf al mijn spaargeld uit om het officieel te maken, maar het was allemaal voor niets.
Ze moedigden haar aan om de baby te krijgen, maar verboden haar om met mij te trouwen.
Dat deed pijn, maar ik bleef haar in alles steunen.
Ik zorgde voor ons kind terwijl zij haar studie afmaakte.
Nu is ze klaar met school en is ze bevallen van ons tweede kind.
Omdat haar familie ons nog steeds niet laat trouwen, zijn we gaan samenwonen.
Dus het huwelijk is inmiddels geen punt meer.
Mijn probleem nu heeft te maken met haar woede-uitbarstingen.
Ik bracht het ter sprake tijdens een gesprek, en ze beloofde te veranderen, maar het werd alleen maar erger toen we samen gingen wonen.
Het is inmiddels zover gekomen dat ik mijn gevoelens voor haar kwijt ben, maar ik voel me vastzitten — vooral door de kinderen.
Ik ben heel erg aan hen gehecht.
Bovendien wil ik niet dat zij ze alleen opvoedt.
Los van het feit dat ze niet werkt, geloof ik eerlijk gezegd niet dat ze goed voor ze kan zorgen.
En daarmee bedoel ik niet dat ik ze niet financieel zou steunen.
Ik ben gewoon bang dat ze het geld aan zichzelf zou uitgeven in plaats van aan de kinderen.
Emotioneel is het huwelijk voor mij al voorbij.
We kunnen niet eens normaal met elkaar praten als een koppel.
Alles mondt uit in een ruzie.
Zelfs huisgenoten communiceren beter dan wij.
Alle ruzies hebben mijn gevoelens voor haar vernietigd.
We hebben zelfs geen intiem contact meer.
Ik krijg het niet eens meer voor elkaar als ik bij haar ben.
We bestaan gewoon naast elkaar.
En ik denk niet dat het goed is voor de kinderen om in zo’n kille omgeving op te groeien.
Maar ik wil ook niet dat ze opgroeien in twee gescheiden huishoudens.
Wat is dan de juiste stap voor ons?
